Πιλοτική Λειτουργία
Κοινωνική δομή στη Μυκηναϊκή Πύλο Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η συνεχιζόμενη έρευνα στα κείμενα των πινακίδων Γραμμικής Β' από την Πύλο έχει αποκαλύψει πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή, την κοινωνική οργάνωση, τη γεωργική παραγωγή, τη διατροφή και τις εμπορικές συναλλαγές στο μυκηναϊκό βασίλειο. Η μελέτη των ονομάτων μας έχει δώσει ακόμη και μια “προσωπογραφία” της Πύλου κατά το έτος πριν την καταστροφή  του ανακτόρου. Από την ανάλυση αυτή προκύπτει ότι το βασίλειο της Πύλου παρουσίαζε ορισμένες διαφορές σε  σχέση  με τα άλλα μυκηναϊκά κέντρα στην Ελλάδα. 

Η κοινωνική ιεραρχία, σύμφωνα με μια σχηματική αναπαράσταση από τον έγκριτο Μυκηνολόγο Δημήτρη Νακάσση, συνοψίζεται ως εξής: 
Οι  προνομιούχες τάξεις
Εκτός από το βασίλειο των θεών, το οποίο είχε την πρωτοκαθεδρία στη συνείδηση των Μυκηναίων, επικεφαλής της κοινωνικής ιεραρχίας ήταν ο Άναξ (wanax). Ο άναξ έχει την ιδιότητα του θρησκευτικού και κοσμικού αρχηγού ταυτόχρονα. Στις πινακίδες φαίνεται σαν το μόνο πρόσωπο που έχει την ιδιότητα να “διορίζει” άλλους στις θέσεις τους (π.χ. PY Ta711, όπου διορίζεται ο Augewas ως  da-mo-ko-ro, δηλαδή διοικητής). Ο αμέσως επόμενος στην τάξη μετά τον άνακτα είναι ο lawageta (ra-wa-ke-ta/ λααγέτας). Έχει και αυτός θρησκευτικό ρόλο και εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης μεγάλων εκτάσεων γης. 

Ο  άναξ φαίνεται να συνοδεύεται από τους hekwetai (e-qe-ta/  επέτες), οι οποίοι φαίνεται να είναι άνδρες αριστοκρατικής καταγωγής, οι οποίοι εποχούνται σε άμαξες. Στις πινακίδες της Πύλου κατονομάζονται δεκατρείς “επέται”. Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι πρόκειται για τη βασιλική φρουρά. Οι αξιωματούχοι αυτοί ηγούντο στρατιωτικών σωμάτων.

Τοιχογραφία που πιθανόν απεικονίζει τους “επέτες”. Πύλος, ανάκτορο Νέστορα.Μια άλλη ομάδα προσώπων που εμφανίζονται στις πινακίδες Γραμμικής Β' της Πύλου σε συνδυασμό με τα κοπάδια είναι οι λεγόμενοι “συλλογείς”. Τα ονόματά τους εμφανίζονται σε συνδυασμό με τον όρο a-ko-ra , δηλαδή αγορά, στην πρωταρχική της έννοια όμως της συλλογής και συγκέντρωσης (προφανώς  προϊόντων). Στην Πύλο εμφανίζονται μόνον τέσσερα ονόματα με αυτήν την ιδιότητα και έχει διατυπωθεί η άποψη ότι επρόκειτο για μέλη μιας αριστοκρατίας. 

Καθεμιά από τις δύο επαρχίες της Πυλίας διοικούνταν από έναν da-mo-ko-ro, και καθεμιά από τις επιμέρους διοικητικές ενότητες κάθε επαρχίας από έναν κορητήρα (ko-re-te), δηλαδή διοικητή, και έναν προκορητήρα (po-ro-ko-re-te), υποδιοικητή. Η λέξη μπορεί να συνδέεται ετυμολογικά με το ρήμα κορέννυμι και άρα να σημαίνει αυτούς που φροντίζουν για τον κορεσμό, δηλαδή τη διατροφή. Οι απόψεις των επιστημόνων διίστανται σχετικά με τον τρόπο διορισμού τους: άλλοι θεωρούν ότι ήταν εξέχοντα μέλη των τοπικών κοινωνιών, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι διορίζονταν και αυτοί από την κεντρική διοίκηση, που τους επέλεγε μεταξύ της αυλικής αριστοκρατίας. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η οργάνωση των θρησκευτικών αξιωματούχων. Αν θεωρήσουμε ως τυπική την περίπτωση των Σφαγιάνων (pa-ki-ja-ne), που έχουν ταυτιστεί με τα Βολιμίδια, θρησκευτικό κέντρο του βασιλείου, τότε οι θρησκευτικοί αξιωματούχοι εμφανίζονταν σε ομάδες των τριών, που περιλαμβάνουν έναν ιερέα, μια ιέρεια και έναν “κλαβιφόρο”, δηλαδή κλειδούχο. 

Η επόμενη ομάδα στην ίδια περίπου κοινωνική κατηγορία είναι οι τελεσταί,  οι οποίοι είναι μάλλον γαιοκτήμονες που έχουν και έναν εποπτικό-ελεγκτικό ρόλο. Η ομάδα αυτή συνδέεται λιγότερο με το ανακτορικό κέντρο και περισσότεροι με τον “δήμο” (da-mo), που φαίνεται να σημαίνει ένα σώμα γαιοκτημόνων, το οποίο ενδεχομένως προϋπήρχε της κοινωνικής δομής που βλέπουμε στην ΥΕ ΙΙΙΒ περίοδο. Μια δεύτερη κατηγορία που ίσως προϋπήρχε και η οποία οπωσδήποτε εξακολούθησε, αν και με άλλες αρμοδιότητες, να υπάρχει και μετά την κατάρρευση των μυκηναϊκών κέντρων, ήταν αυτή των βασιλέων (gwasileus).  Ταυτίζονται με τοπικούς αρχηγούς, οι οποίοι αρχικά είχαν κυρίως την αρμοδιότητα του ελέγχου της παραγωγής, επωφελήθηκαν όμως του κενού εξουσίας που δημιουργήθηκε στην ΥΕΙΙΙΓ περίοδο και εξελίχθηκαν σε μικρούς ηγεμόνες. 
Οι μη προνομιούχες τάξεις
Το σύνολο των εκπροσώπων αυτών των ανώτερων τάξεων που κατονομάζονται στις πινακίδες της Γραμμικής Β' από το ανάκτορο της Πύλου δεν υπερβαίνουν τους 100. Η πλειονότητα των κατοίκων όμως ήταν οι τεχνίτες και οι κυνηγοί, καθώς και όσοι παρείχαν εξαρτημένη εργασία, οι οποίοι κυρίως ήταν γυναίκες και παιδιά. Οι πινακίδες μας παραθέτουν πλήθος ειδικοτήτων των εξειδικευμένων αυτών εργατών: χαλκουργοί, εριουργοί, υφαντουργοί, δερματάδες, αγγειοπλάστες, ναυπηγοί, οπλουργοί, κυνηγοί και βοσκοί μεταξύ άλλων αναδύονται από τις πινακίδες για να μας δώσουν μια εικόνα μιας οικονομίας που βασιζόταν στη εξειδίκευση και στα σαφώς καθορισμένα καθήκοντα. Τέλος, κάτω-κάτω στην κοινωνική ιεραρχία βρίσκονταν οι δούλοι  (do-e-ro), οι οποίοι ωστόσο ενδέχεται να ζούσαν σε καλύτερο καθεστώς από ό,τι μεταγενέστερα, όταν αποτελούσαν πια είδος προς πώληση ή αγορά.