Πιλοτική Λειτουργία
Μυκηναϊκά κέντρα Η Υστεροελλαδική περίοδος είναι γνωστή κυρίως ως Μυκηναϊκή περίοδος, λόγω της ανάπτυξης ενός ιδιαίτερου πολιτισμού, αποτέλεσμα της όσμωσης του Μεσοελλαδικού πολιτισμού με τον Μινωικό. Ο μυκηναϊκός πολιτισμός οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι τα πρώτα υλικά του κατάλοιπα εντοπίστηκαν στις Μυκήνες. Τα κυριότερα Μυκηναϊκά κέντρα στην ηπειρωτική Ελλάδα βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά χαρακτηρίζονταν από την ύπαρξη μεγάλων και σημαντικών για την εποχή πολεοδομικών συνόλων κάποιες φορές οχυρωμένων και συνηθέστατα με κέντρο το Μέγαρο. Έτσι, στην Αργολίδα σημαντικές Μυκηναϊκές θέσεις έχουν βρεθεί στις Μυκήνες, το Αργός και την Τίρυνθα, στη Μεσσηνία κυριότερη θέση είναι η Πύλος ενώ στη Λακωνία οι Αμύκλες. Στη Στερεά Ελλάδα συγκαταλέγονται ο Ορχομενός, η Θήβα και ο Γλας στη Βοιωτία ενώ στην Αττική η Αθήνα, η Ελευσίνα και ο Μαραθώνας.  Τέλος, σημαντική θέση είναι η Ιωλκός στη Θεσσαλία. 
Κοινωνική οργάνωση
Η οργάνωση των μυκηναϊκών κοινωνιών έχει μελετηθεί σε μεγάλο βαθμό με βάση τις πινακίδες της Γραμμικής Β' που βρέθηκαν στην Πύλο, τις Μυκήνες και την Κνωσό. Παράλληλα, σημαντικά συμπεράσματα για την κοινωνική οργάνωση έχουν εξαχθεί από την έρευνα των πολεοδομικών μοντέλων στα μυκηναϊκά κέντρα καθώς και από τη μελέτη των ταφικών ευρημάτων. Επιπλέον, η εμπορική δραστηριότητα, ιδιαίτερα μετά το μισό του 15ου αι. π.Χ., και η αγροτική επάρκεια φαίνεται να δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για μια χαρακτηριστική κοινωνική ιεραρχία με διακριτούς ρόλους. 

Αντίγραφο της πινακίδας Un2 από το Ανάκτορο του Νέστορα. Αρχαιολογικό Μουσείο Χώρας © ΕΦΑ ΜεσσηνίαςΈτσι, με βάση τις πινακίδες της Γραμμικής Β' και τα αρχαιολογικά ευρήματα, στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας ήταν ο ηγεμόνας του ανακτόρου και άρχων της περιοχής ελέγχου του, ο “άναξ” (wanax). Ο άναξ φαινεται να είχε τον έλεγχο του στρατού με ταυτόχρονες δικαστικές και θρησκευτικές εξουσίες. Επιπλέον, σε αντίθεση με τις πρωιμότερες Αιγυπτιακές κοινωνίες, οι εξουσίες του μυκηναίου άρχοντα δεν συνδέονταν με κάποιου είδους θεοκρατική νομοτέλεια παρότι βέβαια είχε τελετουργικά καθήκοντα. Σε αυτό συνηγορεί και η διακριτή θέση του ιερατείου στις μυκηναϊκές κοινωνίες. Το ίδιο διακριτός ήταν και ο στρατός, ο οποίος δεν είναι ξεκάθαρο αν αποτελούνταν από μέλη αποκλειστικά απασχολούμενα με τις στρατιωτικές ανάγκες του βασιλείου.

Μία από τις μεγαλύτερες ομάδες στη μυκηναϊκή κοινωνία ήταν οι ειδικευμένοι τεχνίτες (ναυπηγοί, κεραμοποιοί, αρωματοποιοί, ιατροί, μεταλλοτέχνες κτλ.), οι οποίοι εργάζονταν υπό την άμεση εξουσία του βασιλείου και πιθανότατα κάποιοι εντός ή πέριξ του ανακτορικού συγκροτήματος. Ειδικά από το δεύτερο μισό του 15ου αι. π.Χ. και με την άνθηση του εμπορίου, άλλες πολυπληθείς ομάδες ήταν οι ναυτικοί και έμποροι.

Τέλος, σημαντική και χαρακτηριστική ομάδα στο χαμηλότερο σκαλί της μυκηναϊκής κοινωνίας ήταν οι δούλοι. Ήταν άνδρες και γυναίκες που ανήκαν στη δικαιοδοσία είτε αξιωματούχων είτε ιδιωτών και υπηρετούσαν είτε στην αγροτική καλλιέργεια ή προσέφεραν οικιακές υπηρεσίες. Ειδικά για τις γυναίκες, όπως καταγράφεται στις πινακίδες, αυτές πολλές φορές προέρχονταν από την Ανατολή και ακολουθούνταν από τα παιδιά τους. Έχει διατυπωθεί, τέλος, ότι η δουλεία στη μυκηναϊκή κοινωνία δεν είχε τα χαρακτηριστικά των μεταγενέστερων χρόνων αλλά αντιθέτως είχε περισσότερο την έννοια της υπηρεσίας. Είναι σημαντική η παρατήρηση ότι εκτός του Άνακτος όλοι βρίσκονταν στην υπηρεσία κάποιου.